wil je het verhaal van de kabouter opaRob over de walnoten horen? klik hier

en wil je weten waar OpaRob woont aan de voedseldijk klik hier

Het idee om van walnoten likeur te maken

Bij de Voedseldijk gebeuren de mooiste dingen vaak toevallig — en dit is daar een prachtig voorbeeld van. Lucas, een van de mensen die het wandellint met enige regelmaat aftrapt, kwam onlangs met een idee aanzetten waar we meteen enthousiast van werden: hij gaat van de walnoten langs de dijk zelf een likeur maken.

Nu moet ik jullie verklappen dat Lucas mijn schoonzoon is en die kan je natuurlijk niets weigeren. Hij vroeg mij of ik de walnoten eerst wilde testen. Dus ik ging gewapend met een saté prikker de voedseldijk op. En ja hoor, het moment was goed, begin juli. Dus ik ben gaan plukken, allemaal onrijpe walnoten. Eigenlijk helemaal tegen mijn principes, maar voor het goede doel.

Het plukken

En je zult het geloven of niet. Maar ik ben gaan plukken met de kleinkinderen. Ik had de oppas, zoals zoveel grootouders, en dacht dat is een mooi klusje. Ik heb ze op de fiets gezet, de kleinste achterop met de beentjes in de fietstassen en we zijn naar de voedseldijk getogen. Het is zo droog geweest de afgelopen maanden aan de voedseldijk en er is zoveel plantgoed dood gegaan door de droogte. Maar tijdens het plukken was er een plotselinge stortbui. Je zou bijna denken dit verhaal is gebouwd rondom de regen. Maar ik heb bewijs. Een foto waar we doornat zijn met de noten in de wekflessen

De Likeur

Sinds half juni trekt zijn likeur nu rustig door. Na twee maanden is hij al te proeven, maar naar verluidt wordt hij pas echt goed na vier maanden, gevolgd door nog een maand rijpen in een donkere kast. Dat brengt ons dan weer ergens in november — en dan wil Lucas een proeverij organiseren bij het voedselbos. Het liefst buiten, in de kou, terwijl het regent. Precies zoals op de dag dat het idee werd geboren en de noten geplukt werden.

En de voedseldijk levert meer drankjes op
En daar blijft het niet bij. Diezelfde avond in Garnwerd kwam via Tony in Frankrijk, de vader van Maxime, een verhaal boven wat we kunnen doen met de peren. Tony laat zijn eigen fruit uit zijn eigen boomgaard stoken tot brandewijn. En dus kwam meteen het volgende plan op tafel: samen met Tony de peren van de Voedseldijk verzamelen en daar iets soortgelijks mee doen. Een uitdaging is nog het verzamelen en conserveren voor het stoken.

De fruitpers

Nu vraag je je misschien af, waarom doe je niet precies hetzelfde als de appelpers. Onze voedselbos vrienden van Lust en Last in Sommelsdijk heeft zo’n appel pers. Zij organiseren regelmatig persdagen. Je komt dan met je kisten fruit. En via een hele efficiënt systeem van persen en pasteuriseren krijg je kartonnen met 3 of 5 liter appelsap (kan ook in flessen), die maanden goed blijven. De meeste persen stellen de eis niet meer dan 30% de rest moet appel zijn. Nu heb ik even met Onno Mijs van Lust&Last  gesproken en
hij heeft het vorig seizoen ook wel alleen met peren gedaan. Maar dan moet je voldoende citroen toevoegen en dan moet je bottelen in glazen flessen. Want als je dat niet doet ontploft het pak (gisting?).

Dus we gaan testen, wat kan werken. En zo groeit de Voedseldijk verder — niet alleen in bomen en struiken, maar ook in de verhalen en de mensen die er iets moois mee willen doen. Deze winter dus twee dingen om naar uit te kijken: een glaasje zelfgemaakte walnotenlikeur bij het voedselbos, en de eerste voorzichtige stappen richting een eigen perensap met citroen (dat proef je niet is alleen voor houdbaarheid) of toch een perenbrandewijn.