Om erin te komen hebben we alvast een korte pluksafari online gezet, als opwarmer voor de opendag van 5 september 2026

Op pluksafari met Tineke: appels tot verzadigens toe, een dropsmaakje en een dijk zonder bereik

Er zijn wandelingen waarbij je van A naar B loopt. En er zijn wandelingen waarbij je van boom naar boom hobbelt, met sap langs je kin en een half afgekloven appel in je hand, omdat er nét weer eentje hangt die je echt nog moet proeven. Dat laatste overkwam Tineke, op pluksafari over de Voedseldijk, ingang Galgendijk bij de Vliethoeve.

En eerlijk is eerlijk: wij hadden haar gewaarschuwd. Dit stuk van de dijk is rijk. Zó rijk dat je binnen vijf minuten van “ik loop hier even snel doorheen” overgaat op “wacht, wat is dít nou weer voor plant”.

De struik die naar drop smaakt (echt waar)

Het eerste struikgewas dat de aandacht trekt, is er eentje die je linksom of rechtsom niet had verwacht op een dijk in Zeeland: een plant die geurt én smaakt naar drop. Geen zoethout te bekennen, en toch dat overduidelijke dropsmaakje zodra je een blaadje opkauwt. Tineke was er he-le-maal klaar mee — in de goede zin. Lekker drogen voor de thee, een beetje bitter, en zeker niet in grote hoeveelheden, want dan wordt het al snel wat te veel van het goede.

De pruimentruc die je leven verandert

Bij de pruimenboom werd het praktisch. Pruimen die je iets te vroeg plukt, zijn geen verloren zaak — integendeel. Stop ze een week in een zak, in een kelder of andere donkere ruimte, en het gas dat ze zelf produceren zorgt ervoor dat ze alsnog heerlijk rijp worden. Heb je er te veel? Snijd ze doormidden, haal de pit eruit, leg ze los-van-elkaar op een plaat de vriezer in, en schep ze daarna in een zak. Zo tover je in de winter zomaar een schaal pruimen tevoorschijn. Bij de stoofperen dezelfde wijsheid: plukken, stoven met wat kruiden, invriezen, en in de winter bij kaarslicht opeten alsof het zomer is.

Een appelboom die helemaal kaal is (en dat is góed nieuws)

Verderop stonden ze bij een appelboom die zo goed als leeggeplukt was. Even schrikken, tot bleek dat dát nou precies de bedoeling is: andere wandelaars waren haar al voor geweest. Precies waar de Voedseldijk voor bedoeld is — vrij plukken, voor iedereen. De appels die nog te hard waren, kregen het advies om twee weken op een schaal na te rijpen. Dan pas komt de volle, sappige, zoetzure smaak eruit.

En dat is meteen het verschil met de supermarkt, zegt Tineke: daar koop je twee kilo Jonagold en dat is het dan. Hier loop je van appel naar appel, en heb je twee kilo aan totaal verschillende smaken, maten en kleuren. Een appelproeverij zonder dat je het van tevoren had gepland — van zuur bij de eerste boom, naar steeds zoeter verderop de dijk.

Meidoorn, rozenbottel en sleedoorn: het bos van de twijfel (en de app)

Bij de meidoorn ontstond een klein herkenningsprobleem: eetbaar, dat wisten ze zeker, maar verder? Tijd om de plant-app erbij te pakken. Alleen — geen bereik. Nul balkjes. En precies dát bleek het mooiste compliment voor het gebied: midden in de natuur, zo ver van alles, dat zelfs je telefoon het opgeeft. De meidoorn-vraag werd verplaatst naar “thuis nog even opzoeken”, en dat hoort u dan ook terug in Tinekes eigen blog.

Bij de rozenbottel wist iedereen het gelukkig wel: een geliefde struik in voedselbossen, boordevol vitamine C, en de basis voor een heerlijk rozenbottelthee of -jam. En dan de sleedoorn: een traktatie voor de vogels, maar ook voor de mens te eten — zuur, met een flinke pit, en van oudsher de basis voor een stevig glaasje sterke drank. Zelf even geproefd: zuur, blauw beslag op de bes, en onmiskenbaar sleedoorn.

En dan: de hazelaar

Tot slot een hazelaar, nog zonder vruchten dit jaar, maar minstens zo geliefd in een voedselbos als de rest. Hazelnoten zijn in de winkel al snel prijzig — hier groeien ze straks gewoon aan de dijk, gratis voor wie langsloopt.

Wandelen, plukken, doorlopen

Waar de tocht mee eindigde, is eigenlijk de mooiste samenvatting van de hele Voedseldijk: je wandelt, je plukt een appel, je eet hem op, en je loopt door. Geen gedoe, geen supermarktrijtje, gewoon een dijk vol eten die op je ligt te wachten — van drop-plant tot goudrenet, van pruimenboom tot sleedoornstruikje.

Wil je zelf op pluksafari? De ingang bij de Galgendijk/Vliethoeve is een mooi startpunt — en neem gerust een tasje mee. Bereik heb je er toch niet.

Dit blog is gebaseerd op de videovlog “Op pluk-safari met Tineke” — bekijk de video op youtube voor het hele verhaal in beeld.